Animazioa eta Argazkigintza IDarten zikloen bigarren ikasturtean, ikasleek ikus-entzunezko film labur bat garatzeko aukera topatzen dute. “Ikus-entzunezko hizkuntza eta teknologia” eta “Gidoia eta narrrazio egitura” irakasgaien arteko erdibidean, lan-prozesuak iraupen laburreko film baten garapenaren berezko aurreprodukzioa, produkzioa eta posprodukzio faseak ditu ardatz.
Ideiatik abiatuta, gidoi literariotik, gidoi teknikotik, grabaziotik eta materialaren ediziotik igarota, ikasturte honetan bi zikloetako ikasleek ikus-entzunezko bi pieza bikain garatu dituzte. Lan bakoitzak ahalmen narratibo, metaforiko eta bisual handiko anbizioak eta kontzeptuak biltzen ditu.
Film laburrak jaialdietan aurkeztuko dira. Hori dela eta, oraindik ezin dugu eskolako kanalean bistaratu. Berezitasun hori gorabehera, gustatuko litzaiguke film labur horiei buruz pixka bat hitz egitea, haien esanahiari buruz eta horiek ahalbidetu dituzten kolaborazioei buruz idaztea.
Has gaitezen EZ IREKI ATEArekin. Ane Machicote, Garoa Zubikarai, Lucía Flores eta Jone Carbajosa argazkigintzako ikasleak izan dira lan honen motor nagusia. Taldean Irati Mancisidorrek parte hartu du, aurreko ikasturteko argazki zikloko ikaslea. Aktore-taldea BIZIE (Bilboko Zine-interpretazio Eskola) eskolako Chantal Lacostek eta, Ibon Encisok osatzen dute. Musika Tristan Iñiguezek (AURYN STUDIO) sortu du eskuzabaltasunez.
Eta, zertaz doa EZ IREKI ATEA? Film laburraren potentzial adierazgarria espetxeratzeko asmorik gabe, esan dezakegu zoritxarraren aurrean, zailtasun egoeretan, itxaropentsua dela enpatian eta ekintzaren balioan konfiantza izatea eta sinestea. Kasu honetan, gainera, emakumeen arteko lotura batetik abiatuta.
Eta, nola transmititzen digute historia? Estetika hotzarekin eta ebaki erradikalarekin, bi gaztek ihes egiteko modua aurkitzen dute. Ziurrenik, etorkizun hobe baterantz!
Jarrai dezagun GOIKO PISUKO TARTEArekin. Estefanía Quilchano eta Sofía Velasco dira film labur hau ekoitzi duten animazio zikloko ikasleak. Garaion, Gasteizen, inguruetan eta eskola barruan grabatu dituzte eszenak. Aipatu behar da Mel Arranz egon zela lanaren ekoizpenean, zeinak soinu laguntzaile gisa parte hartu baitzuen ekoizpen fasean.
Eta, zer kontatzen digu GOIKO PISUKO TARTEAk? Ba zaila da laburbiltzea. Iraganeko istorio batek harilkatutako narratiba zatikatu batek giro misteriotsu eta sinboliko batean barneratzen gaitu. Ikusleei jakinarazten diegu irrati uhin urtarrak ezinbestekoak izango direla historian murgiltzeko. Umorea ere garrantzitsua izango da.
Orain, bi irakasgaien arteko sortze-prozesua osatzen duten faseak kontzeptualki garatu nahi genituzke. Lehenik, ideia aurreprodukzioaren fasean lurreratzen da, metodologia dibergentearen eta konbergentearen ondorioz. Lehen bultzada dibergente honetan, ideia-jasa libre eta irekia da. Pixkanaka, pentsamendu konbergentearen bidez definitutako ideia sortzen da.
Ideiaren atzetik gidoi literarioa dator. Kontua ez da historia idaztea bakarrik, sin pena ni gloria. Hemen bere generoa eta tonua definitzen dira. Gidoi literarioak istorioaren barruan gertatzen dena kontatzen du eta modu zehatz eta espezifikoan egiten du hori. Eta zein polita den! Hitzek irudiak sortzen dituztenean eta irakurlea gai denean bere irudimenarekin pertsonaia baten keinua ikusteko, adibidez.
Ondoren gidoi teknikoaren txanda da. Gidoi literarioak istorioan zer gertatzen den kontatzen badigu, gidoi teknikoak istorioa nola kontatzen den azaltzen digu. Bestela esanda, ikus-entzunezko konbentzio narratiboak definitzen dira hemen, gidoi literarioa hizkuntza bisualean interpretatuz: eszenak, planoak eta ekintzak.
Goazen ekoizpen fasera. Aurreko guztia abiapuntu hartuta, bereziki gidoi teknikoa, non filmatzeko jarraibideak ere definitzen diren, grabazio fasea hasten da. Irudia eta soinua, jakina. Lanak egiteko, IDartek kalitate handiko kamera ekipo bat du. Baita soinu-tresneriarekin ere. Besteak beste, hainbat motatako mikrofonoak, pertikak eta grabagailuak, argi artifizialeko fokuak, banderak eta islatzaileak…
Material guztia lortu ondoren, prozesuaren azken fasea agertzen da: postprodukzioa.
Jean Luc Godard zuzendari frantziarrak gidoiaren berridazketa gisa ulertzen zuen muntaketa. Beste era batera esanda, muntaia fluxu dinamikoa da eta hor sortzen da, hain zuzen ere, filmaren zentzua. Horretan datza postprodukzioaren fasea: planoen erritmoa eta ordena lantzea istorioa kontatzeko.
Eskolaren interesa kalitate goreneko lanak sustatzean datza, ikus-entzunezko esperimentaziorako espazio bat eskainiz, non ikasleek ikus-entzunezko konbentzio narratiboak eta horiek sortzen dituzten teknikak aztertzen dituzten. Beste era batera esanda, sailarentzat garrantzitsua da ikasleei beharrezko tresnak ematea, zer kontatu nahi duten eta nola egin nahi duten erabaki dezaten.
